آن روز یادت هست نه؟...آن روز بود...

17 مرداد ماه 88- 6 صبح با تاخیر 10 - تهران به سمت عشق...

یک هفته بود. یادت هست؟ رفته بودیم مشهد. با یک وداع سخت . مادر مکه خواست. بابا مسی ام زنگ زد و گفت اگر می خواهی بیایی برو سازمان حج و فیشت را بده و تا آخر هفته بیا. یادت هست؟... همه ما مسخره می کردیم. حتی خود شهین بانو. می گفتیم مگر می شود؟ کی یک هفته ای حاجی شده که ما دومی اش باشیم؟!شهین بانو رفت... وبا لبی خندان آمد و چشمانی پر از آوای تعجب و شوقی باور نکردنی. یادت هست آپاچی باجی ام را؟ که اولش خط نمی دادی کانکت شود؟ جمعه راهی بودیم و مرضان گریه می کرد و می گفت من هم می خواهم با شما بیایم. یادت هست 12 ظهر 5 شنبه ویزای مرضیه را ok کردی؟ و فردایش آمد؟...

الو...با تو ام...گوش می کنی؟...

یادت هست؟ مرا دور زدی؟ گریه هایم یادت هست؟ گیج زدن هایم را یادت هست؟...بقیع را... روضه رضوان را...گنبد خضراء را...وای...وای وای!!!!!

نرگول بود و یک ظرف کوچک . با یک سطل گنده آبغوره به درد نخور. نرگول بود و دلی لبریز از ترس...از امید...نرگول بود و دلی که از تهرانش تا خود مسجدالحرام سر از پا نمی شناخت. دلی که گیج می زد( طبق عادت همیشگی نرگولیسم). اشکهایی که مدام پرده می شدند بین نگاه من و نگاه او...از تهرانش تا خود مسجد الحرام...

بخیر یاد لبیک گفتن و داد زدن های من با صدای نجوا...بخیر یاد خانمی که گریه های منو می دید و بهم گفت التماس دعا...بخیر یاد لحظه ای که بابا جلوی چشمامو گرفت تا کعبه رو نبینم...بخیر یاد لحظه ای که سنگ نشانت رو دیدم...بخیر یاد همون لحظه که نفسم بند اومد... پاهام شل شد...احساس کردیم هیچ شدم... با تمام وجود رفتم پایین. دلم می خواست سنگا کنار می رفتن و تا اونجایی که می شد برم پایین همون موقعی که سطل سطل گریه می کردم. همون لحظه ای تو عمرم فقط یه بار... فقط یه بار به هیچ چیز فکر نکردم...عین یه صفحه a4 سفید...همون لحظه ای که بغلم کردی...دستتو کشیدی رو سرم... بوسم کردی...

یادته؟؟؟؟؟؟یادته؟؟؟؟؟؟؟

تو بغلم نمی کردی کی بود تو این دنیا که بغلم کنه؟ تو بوسم نمی کردی کی بود تو این دنیا که بوسم کنه؟ من دستتو رو سرم حس کردم عشق من...نفساتو حس کردم...دلم می خواست سرم رو بزارم رو پاهات کلی باحات حرف بزنم...اما تو رفتی...ومن دنبالت دویدم. 7 دور دور خونه ات...7 بار بین صفا تا مروه...یه تیکه از موهامو که دوسشون دارم به عشقت کوتاه کردم. توی این راه رفتنا هر وقت که پام درد می گرفت یاد تو می افتادم و می خوندم: عاشقی شیوه رندان بلاکش باشد...

اما تموم اون گریه ها و بی قراری ها تموم شد وقتی به تو رسیدم. وقتی اومدم تو آغوشت. آخ که چقدر دوست دارم همه زندگیمو بدم و یه بار دیگه برای اولین بار کعبه رو ببینم...آخ که وصال چه زیباست...

و امسال سالگردشه. سالگرد اون روزا...ببینم...نرگس جونو که یادته؟()

ما نه سقراط نه افلاطونیم، منطق و فلسفه اکنونیم

از تماشای انار لب رود، سیر چشمیم ولی دلخونیم

به طوافم مبر ای سر گردان، ما از این دایره ها بیرونیم...

حس خوبی دارم به تو که نزدیکی     می شه دستاتو گرفت توی این تاریکی

می شه تا اخر عمر با نگاهت سر کرد   می شه عاشق بود و عشق رو باور کرد

تا تو هستی جز تو همه چی ممنوعه است   عشق دل کنده از این کوچه باغ بن بست

من توی آغوشت گرم بودم یا سرد ؟     کاش شب می فهمید روز باور می کرد

بغض یه دنیا رو از دلم کم کردی    من فقط من بودم منو آدم کردی

عشق بی حادثه نیست من خیانت کردم   اگه یادم باشی زود بر می گردم

ای خدایی که برام تو شبا فانوسی    

 هول می شم وقتی تو منو می بوسی

(آهنگش ماله خواجه امیریِ پسره ، خوشگل خونده)

____________________________________________________________

*: رمضان آمد و من هنوز که هنوز می باشد خانه نتکانیدم. هنوز همانم...روزهای خوش امسال نزدیک می شود.

*: عروسی پسر خاله جان بود و عقد وختر خاله جان. جای شما خالی بد نگذشت! روزهای تنهایی نرگول به فراموشی سپرده شد. فکر کن همه اینهمه پسر خاله و دختر خاله بخواهند عروسی کنند چه می شودها! کاش همه شان می گذاشتند یکجا عروسی می کردند کلهم فوامیل را هم یکبار می دعوتیدیم! آخر ماشاالله یکی 2 تا هم نیستند!

*: در عمرم هیچ کاری را به اندازه کارهای سهیلی زاده مزخرف ندیدم...همه ازسعید گفتند. همه اشتباهات سعید را بخشیدند. اما کسی نگفت بیتا...کسی حرف بیتا را نشنید. این قسمتش واقعی بود. همه دنبال خودشانند. کسی به فکر دیگری نیست... اینحاج رضا هم که عینهون منبر متحرک بود. دهنش رو که باز می کرد می خواستم یه فصل تا اونجا که می خوره بزنمش! کلا رو اعصاب تردمیل بود!

هیچ آدمی هم پیدا نمی شه که یگه شما با نشون دادن این چیزا بدتر جوونا رو از دین زده می کنید...نه همراه با دین.

...تا بعد.